با کاهش دمای فلز مذاب به زیر نقطه لیکوئیدوس، بلورهای جامدی موسوم به «هسته‌ها» شروع به شکل‌گیری می‌کنند. این هسته‌ها به ساختارهای شاخه‌ای موسوم به «دندریت» رشد می‌یابند. اندازه این دانه‌ها اهمیت زیادی دارد: سردشدن سریع دانه‌های ریز (فلز قوی‌تر) ایجاد می‌کند، در حالی که سردشدن آهسته منجر به دانه‌های درشت می‌شود. ما این نرخ را بر اساس نوع آلیاژ تنظیم می‌کنیم تا خواص مکانیکی مطلوب حاصل شود.

فلز در حین انجماد منقبض می‌شود. در صورت عدم مدیریت صحیح، این انقباض به ایجاد حفره در داخل قطعه منجر می‌گردد. ما از «تغذیه‌ها» یا «فیدرها»—مخازن فلز مذاب اضافی که مدت بیشتری داغ می‌مانند—استفاده می‌کنیم. با انقباض قطعه، تغذیه فلز مایع را برای پرکردن فضای خالی تأمین می‌کند. این تکنیک که «انجماد جهت‌دار» نام دارد، کلید تولید قطعات سالم و بدون عیب است.

پس از تکمیل انجماد، قطعه باید در داخل قالب تا دمای ایمن برای جابه‌جایی سرد شود تا از تاب‌برداشتن یا ترک‌های حرارتی (Hot Tears) جلوگیری گردد. پس از سردشدن کافی، قالب شکسته می‌شود (فرآیند تخلیه یا Shakeout) و قطعه فلزی خام آشکار می‌گردد که آماده ورود به مراحل پرداخت نهایی است.